Where literature meets poetry : my low land
This morning I rose early and heard ‘le Grand Jacques’ on the radio. This reminded me of my childhood, when my father was listening to Brel’s songs. I rose early this morning and found a poem, I would like to share with you, on the lovely blog of Palimpsestes :
Mijn vlakke land
Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen
En witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruinen
Wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt
En over dijk en duin de grijze nevel valt
Wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn
En natte westenwinden gieren van venijn
Dan vecht mijn land, mijn vlakke land
Wanneer de regen daalt op straten, pleinen, perken
Op dak en torenspits van hemelhoge kerken
Die in dit vlakke land de enige bergen zijn
Wanneer onder de wolken mensen dwergen zijn
Wanneer de dagen gaan in domme regelmaat
En bolle oostenwind het land nog vlakker slaat
Dan wacht mijn land, mijn vlakke land
Wanneer de lage lucht vlak over ‘t water scheert
Wanneer de lage lucht ons nederigheid leert
Wanneer de lage lucht er grijs als leisteen is
Wanneer de lage lucht er vaal als keileem is
Wanneer de noordenwind de vlakte vierendeelt
Wanneer de noordenwind er onze adem steelt
Dan kraakt mijn land, mijn vlakke land
Wanneer de Schelde blinkt in zuidelijke zon
En elke Vlaamse vrouw flaneert in zon-japon
Wanneer de eerste spin zijn lentewebben weeft
Of dampende het veld in juli-zonlicht beeft
Wanneer de zuidenwind er schatert door het graan
Wanneer de zuidenwind er jubelt langs de baan
Dan juicht mijn land, mijn vlakke land
Ernst van Altena
My low land
If the stubborn North Sea keeps bashing into high dunes
And the white sea foam falls apart on disappearing waves
If the cold hearted flood bangs on the black basalt
And dikes and churches get covered in grey mist
If during ebb the beach is rough like a desert
And wet winds from the west are screaming with agony
That’s when my land fights, my low land fights.
If the rain strikes down on streets, squares and parks
On roofs and towers of heavenly high churches
Which are the only mountains in this land
If humans are midgets under vast skies
If days go by expected ways
And vast winds from the east flattens the land even more
That’s when my land waits, my low land waits.
If low skies form over the water
If low skies teach us to be humble
If low skies are grey like stone
If low skies are pale like stone
If winds from the north tear this land in four
If winds from the north steal our breath
That’s when my land cracks, my low land cracks.
If rivers glisten in the sun
And every woman looks her best in summer clothes
If the first spider makes its spring webs
Or damp fields shiver in July’s sunlight
If the wind from south rolls through the grain
If the wind from south laughs along it’s tracks
That’s when my land rejoices, my low land rejoices
I think this poetry meets perfectly well the following prose of Michael Jenkins. It really takes me back to my childhood’s living place in Flanders.
« In the extreme northern part of France lies the plain of Flanders, a great fertile expanse rolling inland from the sea until it meets a chain of conical hills which, strung out like necklace of beads, run north over the frontier to Belgium and southwards in the direction of Picardy. The plain is liberally dotted with prosperous-looking farms, whose thatched roofs and brick walls merge easily into the landscape while villages with massive church towers look down from the hills over woods and carefully husbanded fields. The magnificent skies remind you that if you are in France this is at the same time the Low Countries. »
Michael Jenkins – A House in Flanders
12/10/2008 à 09:18
Merci pour votre amical soutien.
Fansolo.info
12/10/2008 à 12:05
This is a real beautiful description of a region, of people I would like to know.
Salutations célestes.
13/10/2008 à 12:41
C’est la version flamande du Plat Pays. Brel a enregistré quelques unes de ses chansons en flamand / néerlandais, parmi lesquelles “Burgerij” (les bourgeois) et aussi Marieke, je crois.
29/01/2009 à 16:43
Laat me niet alleen
Toe, vergeet de strijd
Toe, vergeet de nijd
Laat me niet alleen
En die domme tijd
Vol van misverstand
Ach vergeet hem, want
het was verspilde tijd
Hoe vaak hebben wij
Met een snijdend woord
Ons geluk vermoord
Kom, dat is voorbij
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Lief, ik zoek voor jou
In het stof van de wegen
De paarlen van regen
De paarlen van dauw
Ik zal heel mijn leven
Werken zonder rust
Om jou licht en lust,
goud en goed te geven
Ik sticht een gebied
Waar de liefde troont
Waar de liefde loont
Waar jouw wil geschiedt
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Ik bedenk voor jou
Woorden rood en blauw
Taal voor jou alleen
En met warme mond
Zeggen wij elkaar
Eens was er een paar
Dat zichzelf weer vond
Ook vertel ik jou
Van de koning
Die stierf van nostalgie
Hunkerend naar jou
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Want uit een vulkaan
Die was uitgeblust
Breekt zich na wat rust
Toch het vuur weer baan
En op oude grond
Ziet men vaak het graan
Heel wat hoger staan
Dan op verse grond
Het wit mint het zwart
Zwakheid mint de kracht
Daglicht mint de nacht
Mijn hart mint jouw hart
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Nee, ik huil niet meer
Nee, ik spreek niet meer
Want ik wil alleen
Horen hoe je praat
Kijken hoe je lacht
Weten hoe je zacht
Door de kamer gaat
Nee, ik vraag niet meer
Ik wil je schaduw zijn
Ik wil je voetstap zijn
Ik wil je adem zijn
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen
Laat me niet alleen